ΗΡΩΑΣ - ΜΑΡΤΥΡΑΣ - ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ
Εσωσε απο την σφαγή 25.000 ψυχές. Χιλιάδες παιδιά τους και τα εγγόνια αυτών, ζούν σήμερα εξαιτίας Αυτού του Ηρωα - Νεο Μάρτυρα και Αγίου.
Μαζί με τους εναπομείναντες χριστιανούς και Ιερείς του εκτοπίσθηκε και σφαγιάστηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1922.
Σαν γνήσιοι Ελληνες φροντίσαμε να τον ξεχάσουμε, και Αυτόν τον Μεγάλο Μάρτυρα. Το γεγονός οτι χιλιάδες οικογένειες σώθηκαν απο την σφαγή και έζησαν να κάνουν απογόνους, λίγο μετράει αν κρίνω απο τις Τιμές που του έχουν απονείμει.
Απο τα μέσα Αυγούστου του 1922,φώναζε και προσπαθούσε να πείσει τους Δημογέροντες των Κωδωνιών ( Αιβαλί )να εκκενώσουν την πόλη. Με φωνές και τσακωμούς κατάφερνε να τους κάνει να αφήσουν τις ανέσεις τους και να πάνε απέναντι στην Λέσβο. Κατάντησε ενοχλητικός...μέχρι που μάθανε για την σφαγή των Μοσχονησίων...!
Ειχε καταδικαστεί σε θάνατο και φυλακιστεί λίγα χρόνια πριν το 22 απο τους Τούρκους και γνώριζε καλά το μίσος τους. Εβλεπε την σφαγή να φτάνει και τους έλεγε να πάνε Λέσβο ΤΩΡΑ, χωρίς κανείς να ακούει. 22 Αυγούστου έμαθαν για 4.000 σφαγιασμένους Ελληνες στα Μοσχονήσια και ο πανικός έφτασε επιτέλους και στο Αιβαλί. Πανικός για φυγή, διαδέχθηκε το "άσε να δούμε τι θα γίνει".
Ηξερε οτι τον μισούσαν οι Τούρκοι και όμως κάθε μέρα πήγαινει στον Τούρκο Διοικητή για να παρακαλέσει για άδειες απόπλου.
Καθημερινά έστελνε κόσμο στην Λέσβο με καίκια.19 Σεπτεμβρίου θα σώσει 'πολλές εκατοντάδες άτομα με τα 2 μεγάλα ατμόπλοια που φτάνουν απο Λέσβο υπο Αμερικανική Σημαία. Αυτός φρόντισε για να βρεί καίκι σωτηρίας, η γυναίκα με το παιδί και την εικόνα του Αγίου Φανουρίου.
30 Σεπτέμβρη, και αφού εχει σώσει 25.000 άτομα απο την σφαγή περνώντας τα στην Λέσβο, θα βρεθεί στο λιμάνι μαζί με τον αρχιμ. Ευγενίο Λακαλιώτη, και ενώ αποχαιρετάει τους 21 ιερείς του, λίγα λεπτά πριν επιβιβαστούν στις βάρκες , Τούρκοι έρχονται και τους εμποδίζουν να μπούν στις βάρκες.
Τους παίρνουν ΟΛΟΥΣ ΜΑΖΙ παρα-δίπλα και τους φυλακίζουν πίσω απο το Νοσοκομείο.Τους κτυπούν και βασανίζουν. Λίγες ήμερες αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1922 το πρωί θα τους περάσουν μέσα απο την πόλη για να τους δούν οι Τούρκοι. Τους βρίζουν και τους κτυπούν με πέτρες.
Τους σκίζουν ότι ειχε μείνει απάνω τους. Απόλυτος εξευτελισμός. Το μεσημέρι, υστέρα από μερικές ώρες πεζοπορίας και μετά απο άγριο ξυλοδαρμό ο ετοιμοθάνατος γέροντας, αντιμετώπισε το φρικτό θέαμα του σφαγιασμού των Ιερέων του, τους οποίους έναν, έναν εθανάτωναν μπροστά του και τον κάθε ένα με διαφορετικό τρόπο και τους τουφέκιζαν στο τέλος για σιγουριά.
Ελάχιστοι θα επιζήσουν για λίγο ακόμα σαν σκλάβοι. Για τον γέροντα Ιεράρχη είχαν οι σφαγείς ετοιμάσει λάκκο βαθύ για να τον θάψουν ζωντανό. Μόλις οι Τσέτες τον έρριψαν στον λάκκο, πριν προλάβουν να τον σκεπάσουν με το χώμα, εξέπνευσε αδεία Θεού Κυρίου. Εξοργίστηκε ο Αξιωματικός και ξέσπασε στους εκτελεστές στρατιώτες. Πόσο το ήθελε να τον σκεπάσει ενώ ζούσε, του το είπε άλλωστε στον δρόμο οτι τον αγαπά πολύ και θα τον θάψει ζωντανό.
Ενα σημαντικό πρόσωπο της εποχής και ένας εκ των ιερέων που επέζησαν για λίγο, κατάφεραν να μεταφέρουν και να επιβεβαιώσουν την ακριβή ιστορία της σφαγής των Ιερέων των Κυδωνιών
Ο Ακαδημαϊκός Ηλίας Βενέζης, αιχμάλωτος των Τούρκων και ένας εκ των ελαχίστων που γλίτωσε το θάνατο, περιγράφοντας την ίδια τραγωδία ώρες μετά, αναφέρει: «Ήμουνα με την προτελευταία αποστολή σκλάβων που οι Τούρκοι οδηγούσανε στο εσωτερικό της Ανατολής. Γυμνοί, πεινασμένοι, διψασμένοι, ματωμένοι, είχαμε φθάσει στην Πέργαμο.